Stramonii folium
Liść bielunia

Surowcem są wysuszone liście lub wysuszone liście i kwitnące, a czasem i owocujące szczyty pędów bielunia dziędzierzawy. Surowiec musi zawierać nie mniej niż 0,25% alkaloidów obliczonych jako . Surowiec zbiera się w okresie kwitnienia i owocowania rośliny, a następnie suszy w temperaturze 50-60 ^oC. Surowiec należy do wykazu B.

Alkaloidy pochodne tropanu : hioscyjamina racemizująca do atropiny, skopolamina. Oprócz tego zawiera garbniki i flawonoidy.

Parasympatolyticum, spasmolyticum, mydriaticum. Liście bielunia zawierają te same alkaloidy co liście pokrzyku i działają porażająco na zakończenia nerwów przywspółczulnych. Hamują czynność wydzielniczą gruczołów potowych, błon śluzowych nosa, oskrzeli i wydzielanie soku żołądkowego. Wywołują charakterystyczne rozszerzenie źrenic. Działają także rozkurczająco na mięśnie gładkie, zwłaszcza zwieraczy układu pokarmowego. Powodują przyspieszenia akcji serca. Liście bielunia zawierają więcej skopolaminy, która działa porażająco na nerwy przywspółczulne i ośrodkowy układ nerwowy, co powoduje znaczne upośledzenie intelektu, dezorientacje i halucynacje.Surowiec ma działanie przeciwskurczowe i przeciwbólowe.
Wskazania: Zgodnie ze starszym piśmiennictwem liście bielunia były stosowane w postaci tytoniu jako środek przeciwastmatyczny. Obecnie brak jest na rynku polskim takiego produktu. Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej nie należy stosować tego surowca oraz jego przetworów, ze względu na słabo udowodnioną skuteczność, oraz ryzyko nadużywania i uzależnienia.
Uwagi: Ostatnio często zdarzają się przypadki zatruć liściami i owocami tej rośliny. Mogą one być związane z celowym lub przypadkowym (dzieci) ich spożyciem. Do najbardziej charakterystycznych objawów należy rozszerzenie źrenic i suchość błon śluzowych i skóry. Spożycie już kilku nasion lub jednego liścia może być niebezpieczne dla życia i wymaga kontaktu z lekarzem !

Bieluń występuje dziko w Ameryce Środkowej i Europie ( również w Polsce) - jest często rośliną ruderalną. Ostatnio, ze względu na bardzo atrakcyjny wygląd kwiatów jest często uprawiana w przydomowych ogródkach. Surowiec pochodzi jednak głównie z hodowli.

Liście są długoogonkowe, o jajowatym zarysie. Szczyt liścia jest zaostrzony. Brzeg blaszki jest ząbkowato-wrębny. Unerwienie pierzaste. Liść jest kruchy i cienki. Powierzchnia górna liścia ciemnozielona, dolna jasnozielona. Dolna strona nieznacznie owłosiona. Łodygi są zielone lub purpurowozielone, cienkie i powyginane, dichotomicznie rozgałęzione, z pojedynczym kwiatem lub niedojrzanym owocem w rozwidleniu. Kwiaty mają zrosłodziałkowy kielich z 5 działkami i są w kształcie trąbki. Owocem jest torebka, pokryta licznymi, charakterystycznymi sztywnymi wypustkami.

Liść o budowie bifacjalnej. Surowiec zawiera komórki z gruzłami szczawianu wapnai. Na powierzchni liścia występują włoski i szparki typu Solanaceae. Występują charakterystyczne włoski brodawkowate.