Farfarae folium
Liść podbiału FP IV

Surowcem są liście podbiału zebrane wiosną i wysuszone w cieniu.

Surowiec zawiera śluz o charakterze kwaśnym (około 8% ), inulinę (3%), garbniki, flawonoidy. Ponadto gorycze i sterole. Surowiec zawiera alkaloidy z grupy pirolizydyny, w tym senecjonina i senkirkina oraz nienasycone estry necynu i ich N-tlenki o hepatotoksycznym i rakotwórczym działaniu. Badania wykazują jednak bardzo małą zawartość tych ostatnich związków w polskiej populacji podbiału. .

Expectorans, spasmolyticum. Surowiec jest wykorzystywany do przyrządzania wyciągów o działaniu powlekającym błony śluzowe. Powodują także zmniejszenie napięcia mięśni gładkich górnych dróg oddechowych i ułatwiają odkrztuszanie. Dzięki obecności garbników wyciągi te mają także pewne działanie ściągające i przeciwzapalne. Liście stosowane są także zewnętrznie w okładach na wrzody. Obecnie, ze względu na obecność alkaloidów pirolizydowych o działaniu kancerogennym, ostrożnie podchodzi się od wewnętrznego zastosowania surowca.
Wskazania: Lekkie nieżyty górnych dróg oddechowych z bólami gardła, utrudnionym przełykaniem i odkrztuszaniem. Pomocniczo przy przewlekłym zapaleniu oskrzeli.
Uwagi: Nie stosować dłużej niż 4-6 tygodni w roku. Nie stosować w czasie ciąży i karmienia.

Jest to roślina powszechna na półkuli północnej. Występuje na wilgotnej glebie. Surowiec zbiera się ze stanowisk naturalnych.

Liście mają kształt sercowaty, są ogonkowe. Brzeg blaszki jest zatokowo powcinany na na jej obwodzie znajdują się fioletowe ząbki. Dolna powierzchnia liścia jest szarobiała i owłosiona.
Smak gorzki.

Na dolnej powierzchni liścia znajdują się włoski biczowate. Liści mają budowę bifacjalną, a w obrębie miękiszu gąbczastego występują duże przestwory powietrzne. W mezofilu występują czasem gruzły szczawianu wapnia.